Categorie archief: internet toekomst

Het had zo mooi kunnen zijn het Koningslied.

koningslied

Ik heb te doen met John Ewbank. Het is een onmogelijke opdracht. Het koningslied schrijven. Maar ook een eervolle opdracht. Die krijgt hij niet zomaar. Een kroning is een gewichtige gebeurtenis. Hij doet het ook niet alleen. Een stoet van Belangrijke Nederlanders steunt hem en zingt mee. Het volk is ook niet vergeten. Ze mogen zinnen insturen, die verwerkt worden in het lied. Niet te veel invloed van het gepeupel natuurlijk dat zou maar leiden tot ordinaire toestanden.

John Ewbankd Het gepeupel kan echter goed overweg met sociale media. En dus als na weken van geploeter zijn  lied dan eindelijk wordt gepresenteerd, breekt de pleuris uit en wordt het lied afgebrand. Wees eerlijk John, daar had je op kunnen wachten. Het zijn tijden waarin het individu op gespannen voet staat met instituties. Het Koningshuis is zo’n instituut en al die organisaties er omheen ook. Het koningkrijk is een sprookje dat we met zijn allen in stand willen houden. De koning heeft geen macht meer. De koning is daarom vooral van het volk. En we willen liever geen gewichtige, poenerige organisaties en figuren die tussen ons en de Koning staan.

 Het had ook anders gekund. Een evenement voor het volk. Door een wedstrijd uit te schrijven. Met gebruik van de nieuwe sociale media. Elke burger of organisatie had een bijdrage kunnen leveren door een filmpje in te sturen met zijn of haar creatie. Burgers hadden kunnen dan stemmen dmv. likes. en het lied met de meeste likes zou het het koningslied zijn geworden. Zo simpel. 

je-bent-een-koning-scr

Wat hadden we met zijn allen kunnen genieten. Een keur aan inzendingen was ons ten deel gevallen van aandoenlijk amateuristische broddelwerkjes tot schitterende creaties. Wekenlang had het gegonst van activiteit via Twitter, Facebook en Youtube. Wat zouden we ons verbonden gevoeld hebben! En tijdens de Kroning zou ONS lied geklonken hebben. Voor na de kroning hadden we een festival kunnen organiseren waarin een (grote) selectie van afvallers voor 1x hun lied live ten gehore had mogen brengen. Geweldig toch?

Het heeft niet zo mogen zijn. Op 30 april neurien we braaf mee met lied dat ons van hoger hand is opgelegd.

koren

Radiostilte…

Radiostilte
Ze zijn er uit, Rutte en Samson, er ligt een regeerakkoord. Dat hebben we na weken van radiostilte uit de media mogen vernemen. Onze vertegenwoordigers in de Tweede Kamer buitelen over elkaar heen om het plan te torpederen, dan wel te bejubelen. De burger kijkt toe en staat feitelijk buiten spel (De commotie rond de zorg-premie ten spijt).

Openheid
Ooit, in 1977 is geprobeerd een kabinet (CDA, PvdA, D66) te formeren op basis van openheid, het werkte niet, het werd een mislukking. De parlementariërs eisten voortdurend wijzigingen op alle naar buiten gebrachte plannen, de coalitie-genoten gingen vechtend ten onder. De VVD ging er, met het CDA, met de winst vandoor.

Zo’n afging wilde de VVD zichzelf natuurlik besparen en dus werd het regeerakkoord in de grootst mogelijke afzondering bekokstooft. Ambtenaren werd gevraagd vele, vaak geheel tegengestelde opties te onderzoeken. Misschien nodig voor de beraadslagingen, maar ook heel effectief in het optrekken van een mistgordijn rond de hoofdrolspelers… rood potlood met stemvakjeMisschien was die openheid niet zo’n goed idee. Openheid geeft ons meer zicht op het proces, maar maakt ook dat we ons er meer mee willen bemoeien. In het huidige politieke systeem loopt die bemoeienis via volksvertegenwoordigers, een traag systeem dat burgers ontevreden achterlaat. In een stemhokje een vakje roodkleuren is het enige wapen dat we hebben, daarna zijn we overgeleverd aan de luimen van de Tweede kamer leden.

Eigenlijk heel vreemd dat de burger buitenspel staat bij beraadslagingen waarvan hij de gevolgen jarenlang zal ondervinden. En dat in een tijd dat de mensen steeds meer verbonden zijn, mondiger en beter geinformeerd dan ooit te voren. Dat moet anders kunnen.

Crowdsourced wetgeving
In Ijsland bijvoorbeeld zijn de inwoners actief betrokken bij wijzigingen van de grondwet. Via de sociale media kanalen mochten de IJslanders meedenken en -schrijven aan de nieuwe grondwet. In Nederland is er een particulier initiatief waarbij alle wetten in Github zijn gezet (Github een applicatie uit de software wereld om heel nauwkeurig versies van code en documenten te beheren) . Door de wetten in Github te zetten kunnen vele mensen een bijdrage leveren aan het aanpassen en verbeteren van onze wetten, zonder dat het overzicht verloren gaat. Door rond deze Github versie van de Nederlandes wetgeving een goed discussie en beheerplatform op te zetten zou je net als in Ijsland, onze wetgeving crowdsourced kunnen aanpassen aan veranderingen in de samenleving.

Reputatie
Een van de dingen die ontbreken in de huidige sociale netwerken is zoiets al reputatie. Als je je reputatie uitdrukt in een cijfer, is de hoogte van dat cijfer een indicatie van de waardering die je uit het netwerk hebt verkregen op basis van je bijdragen aan dat netwerk. Op basis van die reputatie kun je mensen meer rechten toekennen in het netwerk. Binnen Stackoverflow  een webapplicatie waarin software ontwikkelaars vragen kunnen stellen en/of antwoorden kunnen geven is reputatie een belangrijk onderdeel.. Binnen stackoverflow bouw je reputatie op doordat de vragen die je stelt met een plusje (of minnetje) gewaardeerd worden. Gewaaardeerde vragen stellen is dus goed voor je reputatie. Hetzelfd geld natuurlijk voor de antwoorden die je geeft. Door kwalitatief goede bijdragen stijgt dus je reputatie en daarmee de rechten die je hebt binnen Stackoverflow.

Nieuwe Democratie.
In de (nieuwe) netwerkdemocratie is radiostilte een lachertje. Burgers leveren een actieve bijdrage aan de vorming van wetten en kabinetsbeleid. Ze verkrijgen mandaat op basis van reputatie, real-time opgebouwd en gebaseerd op de reële bijdragen die ze leveren (en positief beoordeeld door vele mede burgers). Autoriteit op basis van opleiding of positie alleen  zal verleden tijd zijn. Ministers zullen geen leiders meer zijn maar uitvoerders van d.m.v. door crowdsourcing opgebouwd beleid.

De website van open venster tot gevangenis?

In een tweet melde ik kortgeleden dat Thuisafgehaald.nl een site met veel potentie is. Dat vind ik nog steeds, maar na het lezen van een artikel op Shaerable twijfel ik toch of de site zonder meer een succes gaat worden.

In het artikel stelde Juho Makkonen dat veel sharingsites niet echt van de grond komen. Natuurlijk is het zo dat dergelijke sites geen investeerders hebben die miljoenen beschikbaar stellen en dus moeten werken met kleine budgetten. Als oplossing voor het probleem stelt de schrijver dat de sites beter moeten gaan samen werken. Misschien is die constatering ook wel het probleem. In deze tijd is een website al snel een geïsoleerde omgeving, een gevangenis, zeker als je als gebruiker een account moet aanmaken en steeds moet inloggen. Dat geld niet voor sharingsites alleen, maar eigenlijk voor alle sites. Gebruikers gaan geen tientallen sites beheren, maar alleen de voor hun waardevolle. De drijveer zal zijn het voordeel welke een site ze bied. Is dat voordeel niet groot genoeg, dan laten ze de site links liggen.

Is er geen oplossing voor dit probleem? Nog niet echt naar mijn menig, maar je kunt veel doen om delen en samenwerken mogelijk te maken. Laat ik ze op een rijtje zetten.

  • Inloggen met je Twitter, Google+, Facebook of Hyves account. Dit ontneemt de gebruiker de last van weer een username/password combinatie te moeten onthouden. Bovendien kun je gebruik maken van de belangrijkste profiel gegevens, zoals naam, geslacht leeftijd etc. Hoeft de gebruiker dat ook niet in te vullen.
  • Natuurlijk maak je als sitebeheerder een account aan op Twitter en regel je een Facebookpagina, maar communiceer ook via deze netwerken. Laat een gebruiker weten welke maaltijden er in zijn postcode gebied die dag worden aangeboden.
  • Gebruik email. Ondanks de opkomst van sociale netwerken is email nog steeds springlevend. Geef de klant keuze uit diverse mogelijkheden. Een nieuwsbrief met de nieuwe koks die zich hebben aangemeld. En een dagelijkse mail met maaltijden die in zijn postcode gebied worden aangeboden. Vanuit zijn mail kan hij vervolgens een maaltijd kiezen en bestellen. Of een mail met de vraag of zijn maaltijd met een cijfer wil beoordelen, per reply. Een startup met de naam Powerinbox maakt het mogelijk dat gebruikers vanuit hun (web)mail een willekeurig site kunnen aansturen. Handig voor kleine handelingen.
  • Kijk in he algemeen welke succesvolle diensten er al zijn die je als publicatie/communicatie kanaal kun aanbieden. Misschien zijn er mogelijkheden via Marktplaats of zelfs Bol.com.
  • Bied een API (Application Programming Interface) aan voor je site. Ontwikkelaars van andere sites en startups kunnen jou diensten dan integreren. Het klinkt erg ingewikkeld, maar dat valt mee. Een redelijk ervaren programmeur moet daarmee uit de voeten kunnen.
  • RSS Met een gepersonaliseerde RSS feed kun je de gebruiker op de hoogte stellen van het aanbod in zijn postcodegebied.
  • Als laatste, maar misschien wel de belangrijkste, integreer het mobiele platform. Minimaal een serieuze, mobiele versie van je site. Maar een app kan handiger zijn. Een gebruiker heeft zijn mobiel vrijwel altijd, overal bij zich. Hij hoeft niet te wachten tot hij beschikt over een PC waarmee hij op de site kan inloggen. Met zijn mobiel is ook zijn lokatie beschikbaar, zodat hij bijvoorbeeld kan zien waar hij een thuisgemaakte maaltijd kan afhalen en hoe hij daar dan moet komen (via bijvoorbeeld Googlemaps)!

Het web veranderd voordurend. Steeds meer diensten kunnen online geregeld worden. Dat vergt evenzoveel accounts en voor al die accounts moet je je inloggevens bewaren/onthouden. Dat word ondoenlijk, dus daar zal wel een oplossing voor komen. Hoe die oplossing er uit zien weet ik nog niet, maar het zal iets zijn van een persoonlijke applicatie (app) omgeving, die veilig bereikbaar is vanaf PC, mobiel of tablet. Er is een bedrijf dat met een dergelijke omgeving bezig is Qiy. Daarover meer in een volgend blog.


Kom niet aan het papieren boek!

De toekomst van het papieren boek en de boekenbranche in het online/digitale tijdperk houdt de gemoederen bezig. Guy Verhofstadt hield een warm pleidooi voor het papieren boek dat naar zijn mening niet zal verdwijnen. Francisco van Jole reageerde op dit pleidooi met de pakkende titel: ‘De onvermijdelijke dood van het papieren boek’.

Het stuk van deed de nodige stof opwaaien, de boekenbranche was in zijn ziel geraakt. Joost Baars reageerde met ‘De blinde vlek van Francisco van Jole en het boekenvak’ en Gerrit Komrij schreef in een NRC column ‘Van Jolens last tango’ al zijn woede van zich af.

Van Jole zet een scherpe, uitgesproken stelling neer. Dat moet ook wel want genuanceerde artikelen worden niet opgemerkt. De vraag is of hij gelijk heeft en dat het papieren boek gaat verdwijnen? Het is een beetje hoe je het bekijkt.

Voorafgaand aan mijn betoog wil ik stellen dat we overgaan van een samenleving waarin ‘bezit van’ centraal staat naar een samenleving waarin ‘toegang tot’ centraal staat. Voor ‘toegang tot’ moeten nog verdienmodellen worden uitgevonden, dit werkt sterk vertragend op de overgang.

De functie van het boek bestrijkt drie gebieden. Kennis, vermaak en kunst. Zal in al deze gebieden het papieren boek het meeste voordeel bieden? Dat is maar de vraag.

Kennis neemt voortdurend toe en inzichten over kennisoverdracht veranderen snel. Het e-book wint het hier duidelijk van het papieren boek. Veranderende inzichten kunnen met het e-book veel sneller worden doorgevoerd dan met het papieren boek.

Een boek dat je leest voor je plezier daar hecht je niet zo aan. Gemak staat voorop. Een e-book heeft in deze situatie duidelijk voordelen. Een e-book meenemen voor onderweg is vaak minder gezeul dan een papieren boek en op vakantie kun je er zonder moeite een paar extra meenemen,.

Kunst, of in het geval van het boek, literatuur is emotie. Een mooi boek wil je bezitten, in je boekenkast hebben staan. Het zegt iets over wie je bent. Hier is het papieren boek duidelijk in het voordeel. Het gepassioneerde pleidooi van Guy Verhofstadt gaat vooral over dit gebied -de kunst- dat het boek bestrijkt. Op dit gebied ben ik het met hem eens, het boek zal niet verdwijnen. Er zullen altijd papieren boeken verschijnen die onze waardering voor een schrijver of een werk van hem tot uitdrukking brengen.

Zit Francisco er dan naast? Het is, als gezegd, hoe je het bekijkt. Het papieren boek zal altijd uitdrukking blijven geven aan onze waardering voor het schrijversvak. Maar de inmense rol van het boek als kennisverspreider en aanzetter tot revoluties en verandering, die rol is definitief voorbij.


Pakken, kopen, wegwezen

Ruim voordat het internet zijn overrompelende intrede deed is het al begonnen, winkelcentra in Nederland worden steeds eenvormiger. Je hebt een HEMA, een Blokker, een WE, een H&M, een Free Record Shop, een BCC, een Bruna en ga zo maar door. In al die winkels werken professionele, maar onbezielde medewerkers. Bezieling is ook niet echt nodig, eten en kleren hebben we toch wel nodig en waar moest ‘koning klant’ anders heen? De klanten komen toch wel. Winkels zijn elegant aangeklede pakhuizen, waar efficiënte bediening voorop staat en waar elke handeling op haar winstgevendheid is doorgerekend.
Neem de boekenbranche als voorbeeld, Als je de gemiddelde boekwinkel binnenloopt word je direct geconfronteerd met dezelfde selectie boeken die in hoge stapels bij de ingang liggen. Voor u uitgekozen door de boeken branche. Pakken, kopen en wegwezen lijkt het devies.

Online winkelen is vanuit de klant bekeken een logische stap verder. Het is nog efficiënter, de bediening is nog afstandelijker en de boeken worden nog thuis bezorgd ook! Je zou bijna gaan denken dat de detailhandel de webshop, die haar nu zoveel parten speelt, zelf geschapen heeft.

Dat de klant steeds meer online koopt is niet zonder gevolgen gebleven, platenwinkels zijn uit het straatbeeld verdwenen en echte boekhandels zijn er steeds minder. De boekhandelketen Selexys staat op het randje van een faillissement.  Jarenlang heeft het de strijd aangebonden met online boekwinkels als Bol en Amazon. Een verkeerde keuze, want van een online winkel kun je nooit winnen op prijs, efficiëntie en aanbod. Is de fysieke boekwinkel dan ten dode opgeschreven?

Als je ‘De Nieuwe Boekhandel’  binnenloopt in de volksbuurt Bos en Lommer in Amsterdam wordt je getroffen door een sprankeling. Dit is anders, dit is zoals een winkel zou moeten zijn en meer specifiek een boekwinkel. Hier geen tafels met stapels dezelfde boeken die je ook in al die andere boekwinkels aantreft. En ook geen rekken vol ansicht kaarten, kranten en tijdschriften. Achter de kassa geen rookwaar en printercartrigdes. Maar wel een tafeltje met koffie en thee en personeel dat zich na een tijdje vriendelijk voorstelt. Personeel dat de vaste klanten kent, dat enthousiast is voor boeken en daarmee jou ten dienste wil staan, zonder opdringerig te zijn natuurlijk. Tafels staan in de winkel op wieltjes, die kunnen opzij gereden worden voor allerlei evenementen (presentatie signeersessie, afscheidsreceptie, veel is mogelijk) die ook regelmatig in de winkel plaatsvinden.

Natuurlijk wordt online niet ‘in de ban’ gedaan. Je kunt via de website online boeken kopen en in de winkel afhalen of thuis laten bezorgen, wat je wil. De winkel is natuurlijk ook te vinden op Twitter, Facebook en Goolge+.
De eigenaaresse is de gedreven Monique Burger, die de boekverkoper van 2010 is. Haar winkel is genomineerd voor de Boekwinkel van het jaar 2011.

Conclusie
Alles wat standaard is kun je online ook kopen, dat heb je in een half uurtje snel geregeld en dan? Je wilt toch delen, er op uit en mensen ontmoeten? In een boekwinkel kom je voor persoonlijk aandacht (gekend worden), een goed advies, om weerklank te vinden voor het enthousiasme dat je voor boeken hebt en een beetje reuring, het kopen van een boek is bijna bijzaak. De fysieke boekwinkel is dus nog niet verloren….

Pleidooi voor een Tweede kamer app


Tegenwoordig heerst de opvatting dat er een kloof gaapt tussen politiek en burger. Daar ben ik het niet mee eens. Politiek en burger zijn nog nooit zo dicht bij elkaar geweest. En als je dicht bij elkaar komt knettert en vonkt het, dat is wat we nu zien.

Het behoeft ook geen uitgebreid pleidooi, dat het naderen van burger en politiek voor een belangrijk deel veroorzaakt wordt door de moderne communicatie middelen en internet. Vroeger las je het (politieke) nieuws op zijn vroegst de volgende ochtend in de krant. En je moest wachten op collega’s of vrienden om het nieuws te delen, in de hoop dat ze je ongenoegen/genoegen deelde. Nu kunnen we de politieke ontwikkelingen vrijwel realtime volgen. Doordat we via sociale media ons genoegen, maar meestal ongenoegen uiten, kan kritiek zich razendsnel verspreiden. Door de gedeelde kritiek, ontstaat er ook een nieuwe, krachtige verbondenheid. Begrijpelijk dat de politiek zich bedreigd voelt. De deur als laatste afscherming tussen politiek en burger is beroemd geworden.

De tijd is rijp voor een nieuwe stap. De tweede kamer app. Via deze app kunnen stemmingen direct bekend worden gemaakt. Er zijn veel meer mogelijkheden die de app bied, bijvoorbeeld chatuurtjes met TK leden en het beschikbaar stellen van informatie over vergaderingen, documenten, kamervragen etc. Ook zouden gebruikers die via Twitter, Hyves, Diaspora of Facebook ingelogd zijn, met elkaar over TK onderwerpen van gedachten kunnen wisselen en op elkaar kunnen stemmen voor een chatgesprek met een TK lid. Een deel van de informatie wordt nu al geboden via de website van de tweede kamer, maar daarvoor moet je thuis achter je PC zitten. De app maakt de bereikbaarheid en de dynamiek veel groter. Arme politici?

Er is echter nog een andere reden waarom ik de app graag zie komen. Het is mijn persoonlijke overtuiging dat de parlementaire democratie (partijenstelsel) aan het desssert van zijn leven bezig is. Misschien komt er nog een koffieronde, maar dan is het echt voorbij.
Hoe de nieuwe democratie er uit gaat zien dat is me nog niet duidelijk, wel dat de nieuwe communicatie mogelijkheden en sociale netwerken een belangrijke ondersteunende rol zullen spelen. Door de Tweede Kamer app kunnen burgers alvast kennis maken met en groeien naar een veel directere verbondenheid, die in de nieuwe democratie centraal zal staan.

Openbaar vervoer 3.0

18.30 Diederik uit Apeldoorn wordt wakker door zijn mobiel. Vervelend op zijn vrije dag. Het deuntje geeft aan dat zijn werkgever belt, kan dus belangrijk zijn. Of hij in wil vallen in Utrecht bij een bedrijf waar door ziekte en storingen de nood aan de man is. Hij stemt in springt gelijk onder de douche. Daarna zet hij koffie, moet nog even kunnen, en logt in op ‘Social Transport’ (ST) en geeft het adres door van het bedrijf waar hij heen moet. Even later krijgt hij een melding dat ene Herman hem over 15 min. op kan pikken. Zijn mobiel geeft de locatie voor de ontmoeting aan. ‘Moet lukken’ denkt Diederik en hij accepteert het aanbod. Hij drinkt zijn koffie op, pakt zijn tas en springt op zijn fiets. Hij is een paar minuten te vroeg op het afgesproken punt. Hij heeft van ST merk en kleur van de auto van Herman doorgekregen. Even later ziet hij de auto in de verte aankomen.
Herman blijkt een vakgenoot en ze zetten een boom op over de nieuwe ontwikkelingen rond cloud services. Herman kan hem tot Amersfoort brengen. Dat had hij ook al begrepen van ST. Omdat hij haast had heeft hij ingestemd met indirecte routes,
In de buurt van Amersfoort krijgen ze van ST de volgende ‘overstap’ door. Marijke kan Diederik meenemen naar Utrecht. Marijke kent hij vaag van Twitter, soms wisselen ze wel eens tweets uit.
Diederik wordt op de door ST aangegeven plek afgezet en ziet de auto van Marijke al staan. Onderweg zegt ze dat ze alleen mensen meeneemt die ze volgt op Twitter en Facebook en die al langer dan een jaar een account hebben en met wie ze wel eens van gedachten wisselt. Marijke is een vriendelijke dame. Als ze hoort waar hij in Utrecht moet zijn, zet ze hem voor de deur af.
Hij wordt hartelijk ontvangen. ‘Fijn dat U zo snel kon komen helemaal uit Apeldoorn, het is echt even crisis nu.’
Twee en een half uur later, draait alles weer. Diederik heeft even rust en bekijkt zijn ST administratie. De rit heeft hem 8 euro gekost 4.25 voor Herman, 3.25  voor Marijke en 0.50 ct voor ST. Hij geeft aan dat deze rit een ‘werkrit’ is. ST zorgt dan voor de aanmelding bij zijn werkgever.

opstopping van auto's

Er rijden zoveel auto’s, bestelbusjes en vrachtwagens rond in Nederland dat je daarmee een uiterst fijnmazig en klantvriendelijk OV systeem kunt opzetten. Dat is de kerngedachte achter het bovenstaande stukje fictie. Veel mensen hebben tegenwoordig een smartphone en auto’s een navigatiesysteem. Een applicatie/softwarelaag kan al die mensen en auto’s verbinden en klanten intelligent matchen op vraag en aanbod, zoveel mogelijk naar wens van beide partijen.
Het is een soort ‘Internet der dingen’, toegepast op de mobiliteit van de burger. Het systeem kan ook samenwerken met openbaar vervoerders. Voor lange trajecten kan de trein ingezet worden en in stadscentra bus of tram.

Er is ook een ande aspect dat meespeelt, het zal niet lang duren voor we de controle over ‘onze’ auto deels uit handen geven. Bij te dicht naderen van een voorganger zal er gas worden teruggenomen en zien we een overstekende voetganger over het hoofd dat wordt er voor ons, volop geremd. Een stap verder is het om tijdens de spits  auto’s in colonne te laten rijden waarbij de besturing door een gedeeld systeem wordt overgenomen. Veiliger en veel efficiënter.  En als we die besturing dan toch uit handen geven en niet echt meer de baas over onze auto zijn, waarom zouden we dan niet iemand meenemen?

‘Onrealistische dromen’ zult u waarschijnlijk denken of, ‘carpoolen is toch nooit wat geworden’?
Dat is nog maar de vraag in he tijdsgewricht van vandaag.
De mobiliteit in Nederland neemt alleen maar toe, maar wegen en treinen hebben echter niet zoveel rek meer, gevolg, lange files en overvolle treinen.
De kosten voor levensonderhoud stijgen. Ook de auto wordt duurder, doen we hem aan de kant of behouden we het comfort van de auto en geven we een stukje vrijheid op?
Door koppeling met sociale netwerken stapt er niet een totaal vreemde in je auto, die hinderlijk en opdringering is, of minder leuke dingen van je wil, maar iemand die je kent en die -in principe- traceerbaar is. Dat maakt het meenemen van mensen een stuk veiliger en bedreigende situaties zullen zich dus nauwelijks voordoen en komt het toch een keer voor dan kan er worden ingegrepen.

Al me al een concept met mogelijkheden waar uiteenlopende mensen om vele redenen aan deel kunnen nemen.