Tagarchief: netwerksamenleving

Radiostilte…

Radiostilte
Ze zijn er uit, Rutte en Samson, er ligt een regeerakkoord. Dat hebben we na weken van radiostilte uit de media mogen vernemen. Onze vertegenwoordigers in de Tweede Kamer buitelen over elkaar heen om het plan te torpederen, dan wel te bejubelen. De burger kijkt toe en staat feitelijk buiten spel (De commotie rond de zorg-premie ten spijt).

Openheid
Ooit, in 1977 is geprobeerd een kabinet (CDA, PvdA, D66) te formeren op basis van openheid, het werkte niet, het werd een mislukking. De parlementariërs eisten voortdurend wijzigingen op alle naar buiten gebrachte plannen, de coalitie-genoten gingen vechtend ten onder. De VVD ging er, met het CDA, met de winst vandoor.

Zo’n afging wilde de VVD zichzelf natuurlik besparen en dus werd het regeerakkoord in de grootst mogelijke afzondering bekokstooft. Ambtenaren werd gevraagd vele, vaak geheel tegengestelde opties te onderzoeken. Misschien nodig voor de beraadslagingen, maar ook heel effectief in het optrekken van een mistgordijn rond de hoofdrolspelers… rood potlood met stemvakjeMisschien was die openheid niet zo’n goed idee. Openheid geeft ons meer zicht op het proces, maar maakt ook dat we ons er meer mee willen bemoeien. In het huidige politieke systeem loopt die bemoeienis via volksvertegenwoordigers, een traag systeem dat burgers ontevreden achterlaat. In een stemhokje een vakje roodkleuren is het enige wapen dat we hebben, daarna zijn we overgeleverd aan de luimen van de Tweede kamer leden.

Eigenlijk heel vreemd dat de burger buitenspel staat bij beraadslagingen waarvan hij de gevolgen jarenlang zal ondervinden. En dat in een tijd dat de mensen steeds meer verbonden zijn, mondiger en beter geinformeerd dan ooit te voren. Dat moet anders kunnen.

Crowdsourced wetgeving
In Ijsland bijvoorbeeld zijn de inwoners actief betrokken bij wijzigingen van de grondwet. Via de sociale media kanalen mochten de IJslanders meedenken en -schrijven aan de nieuwe grondwet. In Nederland is er een particulier initiatief waarbij alle wetten in Github zijn gezet (Github een applicatie uit de software wereld om heel nauwkeurig versies van code en documenten te beheren) . Door de wetten in Github te zetten kunnen vele mensen een bijdrage leveren aan het aanpassen en verbeteren van onze wetten, zonder dat het overzicht verloren gaat. Door rond deze Github versie van de Nederlandes wetgeving een goed discussie en beheerplatform op te zetten zou je net als in Ijsland, onze wetgeving crowdsourced kunnen aanpassen aan veranderingen in de samenleving.

Reputatie
Een van de dingen die ontbreken in de huidige sociale netwerken is zoiets al reputatie. Als je je reputatie uitdrukt in een cijfer, is de hoogte van dat cijfer een indicatie van de waardering die je uit het netwerk hebt verkregen op basis van je bijdragen aan dat netwerk. Op basis van die reputatie kun je mensen meer rechten toekennen in het netwerk. Binnen Stackoverflow  een webapplicatie waarin software ontwikkelaars vragen kunnen stellen en/of antwoorden kunnen geven is reputatie een belangrijk onderdeel.. Binnen stackoverflow bouw je reputatie op doordat de vragen die je stelt met een plusje (of minnetje) gewaardeerd worden. Gewaaardeerde vragen stellen is dus goed voor je reputatie. Hetzelfd geld natuurlijk voor de antwoorden die je geeft. Door kwalitatief goede bijdragen stijgt dus je reputatie en daarmee de rechten die je hebt binnen Stackoverflow.

Nieuwe Democratie.
In de (nieuwe) netwerkdemocratie is radiostilte een lachertje. Burgers leveren een actieve bijdrage aan de vorming van wetten en kabinetsbeleid. Ze verkrijgen mandaat op basis van reputatie, real-time opgebouwd en gebaseerd op de reële bijdragen die ze leveren (en positief beoordeeld door vele mede burgers). Autoriteit op basis van opleiding of positie alleen  zal verleden tijd zijn. Ministers zullen geen leiders meer zijn maar uitvoerders van d.m.v. door crowdsourcing opgebouwd beleid.

Advertenties

ProjectXHaren – Is de schuldvraag nog relevant?

Terwijl de bewoners van Haren op zaterdagochtend de enorme schade van de rellen in hun dorp aanschouwden begonnen op internet, sociale netwerken en de ‘traditionele media’ de discussies los te barsten over wie er schuld hadden aan de ongeregeldheden.
Peter Breedveld van FrontaalNaakt legde schuld bij de ouders van Nederland wiens opvoeding de jeugd te veel vrijheid geeft. In de Trouw werd de schuld bij de gemeente Haren gelegd. Stevan de Jong betoogde in NRC Handelsblad dat de schuld ook bij de traditionele media lag en natuurlijk kregen ook de politie/ME Facebook  en de relschopper  de schuld toegewezen.
Het is echte de vraag of de schuldvraag nog wel relevant is anno 2012.

Het onstaan van ProjectXHaren is inmiddels algemeen bekend. Er kwam vervolgens een ongrijpbare beweging onder vooral jongeren op gang, die als snel zoveel momentum kreeg, dat hij niet meer was terug te draaien. Vervolgens liepen alle partijen achter de feiten aan. Overheden wisten zich geen raad, de politie had geen eenduidig plan van opereren, deskundigen werden het niet eens of er wel of niet een alternatief feest moest worden georganiseerd. Diverse radiostations en DJ’s gingen in de ‘vibe’ mee en verkondigen maar dat het een geweldig feest zou worden in Haren en een Harense supermarkt sloeg extra bier in voor wat extra inzet en om de feestvreugde te versterken.

Je zou kunnen zeggen dat de rollen waren omgedraaid. Normaal gesproken organiseren bedrijven of organisaties feesten die na een gedegen voorbereiding en overleg met verantwoordelijke partijen ontstaan. Gedurende het proces wordt de doelgroep klaar gestoomd voor het ‘feest’, middels reclame, berichtgeving in sociale – en traditionele media. Nu initieerden jongeren zelf hun ‘feestje’ in geen tijd maar met dramatische gevolgen.

Toch is het de toekomst. Dat burgers zelf het initiatief nemen en dat hoeft niet per definitie slecht af te lopen. De ongeregeldheden in Haren zou je een ongelukkige aankondiging kunnen noemen van de netwerksamenleving die aan het ontstaan is. In die samenleving kunnen burgers zich razendsnel organiseren en hebben de traditionele institutes het nakijken. Opgesloten binnen de muren van hun instituut zullen medewerkers en ambtenaren niet adequaat meer kunnen reageren op wat er in de samenleving speelt. Er is maar één antwoord, slecht die muren al kan ik zelf niet precies zeggen hoe.

Julian Assagne is een omstreden figuur, maar zijn uitspraak: ‘de komende strijd zal niet gaan tussen arm en rijk maar tussen het individu en de institutes’ heeft in ProjectXHaren gestalte gekregen. Er zijn geen schuldigen, een nieuwe wereld kondigt zich aan.